دسته‌بندی‌ها

  • منتشر شده در سه شنبه ۱۳۹۹/۱۲/۵
معنی بیت به بینندگان آفریننده را نبینی مرنجان دو بیننده را

گوش کنید

ببینید

معنی بیت به بینندگان آفریننده را نبینی مرنجان دو بیننده را را از سایت نکس ایران دریافت کنید.

به بینندگان آفریننده را نبینی مرنجان دو بیننده را | شرح شاهنامه در برنامه معرفت

دانلود ویدیوی بالا

مشخصات فایل برنامه معرفت ششم دی ۱۳۹۲

موضوع برنامه: شرح «به بینندگان آفریننده را  /  نبینی مرنجان دو بیننده را»

نام فایل: شرح شاهنامه فردوسی

مدت زمان برنامه: ۴۵ دقیقه

حجم فایل تصویری:  ۱۲۹ مگابایت (MP4)

حجم فایل صوتی: ۱۹ مگابایت (MP3)

مختصری از متن برنامه:

استاد دینانی دراین برنامه به ادامه بررسی دیباچه شاهنامه و مساله خلق و آفرینش در اصطلاح حکما و تطبیق بیت مورد بررسی با داستان حضرت موسی (ع) می‌پردازد.

به بینندگان آفریننده را          نبینی مرنجان دو بیننده را

نیابد بدو نیز اندیشه راه         که او برتر از نام و از جایگاه

سخن هر چه زین گوهران بگذرد      نیابد بدو راه جان و خرد

خرد گر سخن برگزیند همی      همان را گزیند که بیند همی

ستودن نداند کس او را چو هست      میان بندگی را ببایدت بست

این بیت اولا دلالت بر مراتب توحیدی حکیم فردوسی دارد و ثانیا بهترین اشاره به داستان حضرت موسی (علی نبینا و آله و علیه السلام) دارد و خلاصه ربّ أرنی را می توان در این بیت دید. این مساله در قرآن کریم مطرح شده است که قوم حضرت موسی خواستند که خدا را ببینند.

این درخواست دیدن از طرف قوم دو چیز را به طور خاص نشان می دهد:

فردوسی در این بیت می گوید: با این دو چشم حس که بیننده هستند، خدا را نمی توانی ببینی. رنجش بیخود به چشمانت نده. قرآن کریم نیز همین مضمون را دارد { لا تدرکه الأبصار و هو یدرک الأبصار} چشم ها خدا را نمی بینند اما خداوند چشم ها را می بیند. لطافت این آیه بیشتر می شود وقتی که می فرماید: خداوند، چشم ها را می بیند.یعنی اینکه خدا این عضله را می بینید؟ خیر.. بلکه خداوند حقیقت بینایی که همان ادراک است را می بیند و چون خدا ادراک را می بیند ما ادراک داریم. یعنی ادراک ما الهی است.

منبع مطلب : philosophyar.net

مدیر محترم سایت philosophyar.net لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

برای دانلود آهنگ کلیک کنید

مفهوم و معنی شعر به نام خداوند جان و خرد

معنی بیت به بینندگان آفریننده را نبینی مرنجان دو بیننده را

ستاره | سرویس فرهنگ و هنر - در این بخش مفهوم و معنی شعر به نام خداوند جان و خرد به شما تقدیم می‌شود. این شعر از فردوسی و کتاب شاهنامه انتخاب شده و در آغاز کتاب، در بخش تحمیدیه قرار داده شده و در وصف خداوند است. با هم مفهوم و معنی این شعر از اشعار عارفانه فردوسی را می‌خوانیم:

معنی ساده شعر به نام خداوند جان و خرد

به نام خداوند جان و خرد

کزین برتر اندیشه بر نگذرد

با نام خداوند آفریننده جان و اندیشه، سرودن کتاب خود را آغاز می‌کنم؛ زیرا اندیشه انسان از این فراتر نمی رود و نمی‌تواند به عمق ذات خداوند دست یابد.

✰✰✰✰✰

خداوند نام و خداوند جای

خداوند روزی ده رهنمای

خدایی که صاحب و دارنده نام‌ها و مکان‌هاست و به آفریده های خود روزی می‌دهد و آن ها را به راه درست راهنمایی می‌کند.

✰✰✰✰✰

خداوند کیوان و گردان سپهر

فروزنده ماه و ناهید و مهر

خداوند صاحب سیاره کیوان و آسمان گردنده و روشنی بخش ماه و زهره و خورشید. (خداوند آن قدر دارای قدرت است که تمامی افلاک سیارات در ید قدرت او هستند.) {گردانْ سپهر به معنی آسمان گردنده و چرخان است. مردم در روزگاران گذشته از روی حرکت ستارگان در آسمان فکر می کردند که آسمان همیشه در حال چرخش است.}

معنی بیت به بینندگان آفریننده را نبینی مرنجان دو بیننده را

✰✰مفهوم و معنی شعر به نام خداوند جان و خرد✰✰

✰✰✰✰✰

به بینندگان آفریننده را

نبینی، مرنجان دو بیننده را

برای دیدن خداوند به چشمان خودت فشار نیاور. چون هرگز نمی توانی او را با دو چشم خود ببینی. (خداوند موجودی مادی نیست که تو یا هر کس دیگری او را با چشم سر ببینند. این اعتقاد از عقاید شیعه است و فردوسی نیز فردی شیعی مذهب بوده است و در این بیت گوشه ای از اعتقادات خود را بیان می کند.) {بیننده در این بیت به معنی چشم است.}

✰✰✰✰✰

نیابد بدو نیز اندیشه راه

که او برتر از نام و از جایگاه

حتی اندیشه آدمی هم نمی تواند به خدا دست یابد؛ زیرا او از نام و مکان بالاتر است. (از آنجا که انسان در جهان مادی زندگی می‌کند، فکر و اندیشه او نیز در حد جهان مادی و بسیار محدود است و تنها مواردی مثل نام و مکان و مواردی از این دست را درک می کند، در صورتی که خداوند وجودی بالاتر از این هاست و هرگز انسان به کنه ذات خداوند نمی‌رسد.)

✰✰✰✰✰

ستودن نداند کس او را چو هست

میان بندگی را ببایدت بست

هیچ کس نمی تواند او را چنان که شایسته اوست ستایش کند، پس باید به بندگی و اطاعت از او کمر ببندد. {ستودن به معنی حمد و ستایش است و میان بستن به معنای آماده شدن برای کاری است.}

✰✰✰✰✰

توانا بود هر که دانا بود

ز دانش دل پیر برنا بود

هر کس دانا باشد، توانا هم می‌شود. از دانش دل انسان پیر جوان می‌شود. (دانش باعث می‌شود انسان پیر مانند جوانان زنده دل و زنده اندیش باشد.) {برنا به معنی جوان است.}

✰✰✰✰✰

✰✰ مفهوم و معنی ساده شعر به نام خداوند جان و خرد ✰✰

متن کامل شعر بنام خداوند جان و خرد

به نام خداوند جان و خردکزین برتر اندیشه برنگذرد

خداوند نام و خداوند جایخداوند روزی ده رهنمای

خداوند کیوان و گردان سپهرفروزنده ماه و ناهید و مهر

ز نام و نشان و گمان برترستنگارندهٔ بر شده پیکرست

به بینندگان آفریننده رانبینی مرنجان دو بیننده را

نیابد بدو نیز اندیشه راهکه او برتر از نام و از جایگاه

سخن هر چه زین گوهران بگذردنیابد بدو راه، جان و خرد

خرد گر سخن برگزیند همیهمان را گزیند که بیند همی

ستودن نداند کس او را چو هستمیان بندگی را ببایدْتْ بست

خرد را و جان را همی سنجد اویدر اندیشهٔ سخته کی گنجد اوی

بدین آلت رای و جان و زبانستود آفریننده را کی توان؟

به هستیش باید که خستو شویز گفتار بی‌کار یکسو شوی

پرستنده باشی و جوینده راهبه ژرفی به فرمانْش کردن نگاه

توانا بود هر که دانا بودز دانش دل پیر برنا بود

از این پرده برتر سخن گاه نیستز هستی مر اندیشه را راه نیست

بهتر است بدانید فردوسی کتاب شاهنامه را از روی روایت‌های حماسی که از گذشته ها باقی مانده بود، سرود و تمام عمر خود را بر سر این راه گذاشت تا نام ایران و ایرانی همیشه زنده بماند و از آنجا که شاعری شیعی مذهب بود، مردم به او اجازه ندادند که در قبرستان عمومی دفن شود و او را در باغ شخصی خودش به خاک سپردند.

شما نیز نظر خود را درباره مفهوم و معنی شعر به نام خداوند جان و خرد در بخش «ارسال نظر» در پایین همین صفحه با ما و سایر خوانندگان در میان بگذارید. همچنین پیشنهاد می‌کنیم برگزیده زیباترین اشعار درباره خدا و بهترین اشعار درباره یاد خدا را نیز در ستاره بخوانید.

منبع مطلب : setare.com

مدیر محترم سایت setare.com لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

مطلب شماره 5- ابیاتی از شاهنامه فردوسی

 حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی سخن‌سرای نامی ایران و سرایندهٔ شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان. او را بزرگ‌ترین سرایندهٔ پارسی‌گو دانسته‌اند. نام و آوازه فردوسی در همه جای جهان شناخته و ستوده شده است. شاهنامهٔ فردوسی به بسیاری از زبان‌های زنده جهان برگردانده شده است. در ایران روز ۲۵ اردیبهشت به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری شده است. وی سی سال از عمر خویش را صرف سرودن اثر بی نظیر شاهنامه نمود . این اثر نزدیک به شصت هزار بیت است که در این اثر گرانمایه فردوسی زبان فارسی را احیا کرده است .چنان که گوید:

بسی رنج بردم در این سال سی      عجم زنده کردم بدین پارسی

برافراشتم از نظم کاخی بلند             که از باد و باران نیابد گزند

                                           ****

به  نام  خداوند  جان و خرد         کزین برتر، اندیشه، بر نگذرد

معنی: به نام خداوندی آغاز می کنم که دو نعمت بزرگ عقل و جان را به انسان عطا کرده است زیرا فکر و اندیشه انسان نمی تواند فراتر ازاین برود . به ذهن و اندیشه انسان ،سخنی بالاتر ازاین خطور نمی کند که سخنش را با نام پروردگاری آغاز کند که به انسان جان و خرد بخشیده است.

خداوند   نام  و خداوند  جای        خداونـد  روزی  ده   رهنمـای

توضیحات: نام: در حدیثی اسمای الهی نود و نه مورد ذکر شده است. (إنَّ للّه ِ تِسعَة و تِسعینَ إسماً ) و در دعای جوشن کبیر کتاب مفاتیح  الجنان شیخ عباس قمی هزار و یک اسم و صفت الهی آمده است./روزی ده : اشاره به صفت رزّاق بودن الهی است (هو الرّزّاق)/ رهنمای: اشاره به هدایتگری خداوند است ( واللّه یهدی مَن یشاء)

معنی : خداوند متعال صاحب اسما و صفات و القاب متعدّد و آفریننده ی جاو مکان(عالم هستی) است. اوست که روزی دهنده موجودات عالم و هدایت کننده آنهاست.

خداوند کیوان  و گردان سپهر        فروزنده ی ماه وناهید و مهر

توضیحات: کیوان : زحل ، نام یکی از افلاک هفتگانه است./ گردان سپهر: گردان صفت است برای سپهر که قبل از موصوف آمده است./ناهید: زهره از افلاک هفتگانه/ مهر : خورشید از افلاک هفتگانه / مراعات نظیر در بین کلمات: کیوان، سپهر، ماه، ناهید و مهر

معنی : خداوند متعال افلاک هفتگانه ( قمر، عطارد، ناهید، خورشید،مریخ ، مشتری، زحل) و آسمان در حال حرکت را آفریده است و اوست که به خورشید و ماه و ستارگان نور و روشنی بخشیده است.

ز نام و نشان و گمان برترست       نگارنـده ی بر شده گوهرست

معنی : ذات اقدس الهی از محدوده ی نام و نشان و فکرو گمان قراتر است و گوهر وجود از همه عناصر و موجودات در عالم هستی بالاتر است.

بــه  بیننــدگــان  آفـریننــده را         نبینی  مرنجان دو بیننــده را

توضیحات: فردوسی در این بیت به یکی از عقاید مهم اهل تشیّع اشاره کرده است که وجود خداوند متعال با چشم و وجود مادّی قابل درک نیست .( لاتُدرکُهُ الابصارُ و هو یُدرکُ الابصارَ).

معنی : با چشمان و وجود جسمانی و مادّی نمی توان خدا را درک کرد پس برای این کار بیهوده به چشمانت زحمت مده.

نیابـد بـدو نیــز اندیشــه  راه           که او برتراز نام واز جایگاه

معنی : انسان حتّی با افکار تیزو اندیشه های باریک بین نیز نمی تواند به وجود خداوند متعال دست یابد زیرا که ذاق اقدس پروردگار فراتر از محدوده اسما و نام ها و مکان ها است. ( خداوند لامکان است.)

خـرد گر سخـن برگزیند همی           همان را گزیند  که بیند همی

معنی: اگرعقل و اندیشه انسان موضوعی برای قضاوت و داوری برگزیند همان موضوعی را انتخاب می کند که قابل مشاهده و رؤیت باشد.  ( وجود خدا ماده نیست در حالی که جسم و وجود انسان از ماده است وجسم ماده هرگز نمی تواند جسمی را که از جنس ماده نیست، درک کند.)

ستودن نداند کس اوراچوهست        میـان بنـدگی را ببایدت بست

معنی : هیچ کسی نمی تواند خداوند متعال را آنگونه که شایسته درگاه اوست، ستایش کند پس تو باید کمر بندگی و اطاعت از او به میان ببندی و در بندگی و عبادت او تلاش کنی.

خردراوجان راهمی سنجداوی         دراندیشهٔ سخته کی گنجد اوی؟!

معنی : خداوند متعال عقل و جان را به عنوان دو نعمت بزرگ که وسیله تشخیص و سنجش است در اختیار انسان قرار داده است و این دو که خود به وسیله خدا سنجیده و آفریده شده است هرگز نمی تواند به سنجش و شناخت پروردگار بپردازد.عظمت خدای بزرگ در اندیشه اندک و ناچیز ما نمی گنجد.

بدین آلت رای و جان و زبان            ستــود آفریننــده را کی توان؟!

معنی:با اسباب و ابزارهایی چون فکر، اندیشه، جان، کلام و ... که انسان در اختیار دارد نمی توان خدا را ستود.

به هستیش بایدکه خستوشوی         ز گفتــار بیـــ‌کار یکسـو  شوی

توضیح: خستو: اعتراف و اقرار

معنی : تو باید به یگانگی وجود خداوند اعتراف نمایی و از گفتن سخنان بیهوده و نادرست در باره او خودداری کنی.

پرستنده باشی و جوینده راه            به ژرفی به فرمانش کردن نگاه

معنی : تو باید خدا را پرستش کنی و راه خدا را که راه مستقیم است جستجو کنی و بایت با تمام وجود از جان و دل به دستورات و فرمان های الهی عمل نمایی.

منی چون بپیوست با کردگار           شکست اندر آورد و برگشت کار

معنی: وقتی که (جمشید شاه، هر انسان) در مقابل خداوند بزرگ تکبر و ناسپاسی کرد دچار شکست و ناکامی گردید و بخت و اقبال خوب از وی روی برگرداند.

به یزدان هرآن کس که شد ناسپاس     به دلش اندر آید ز هر سو هراس

معنی: هر کس نسبت به خداوند تکبر و ناسپاسی نشان دهد ترس و وحشت از هر جهت بر قلب و دل او سرازیر می شود. برای رسیدن به درجه امنیت و آرامش خاطر باید خدا را سپاس گفت. (الا بذکر الله تطمئن القلوب)

منبع مطلب : shamimearas.blogfa.com

مدیر محترم سایت shamimearas.blogfa.com لطفا اعلامیه سیاه بالای سایت را مطالعه کنید.

جواب کاربران در نظرات پایین سایت

نظر خود را بنویسید

آخرین مطالب

مطالب تصادفی